This web page requires JavaScript to be enabled.

JavaScript is an object-oriented computer programming language commonly used to create interactive effects within web browsers.

How to enable JavaScript?

Voorkomen huiselijk geweld zaak van burger: werk samen!

Recent meldde het Landelijk Psychotraumacentrum dat sommige instanties aangeven dat ze 50% meer signalen binnen krijgen die kunnen wijzen op huiselijk geweld, anderen melden zelfs het dubbele. Buurtbewoners zijn meer dan ooit de enige bescherming tegen huiselijk geweld nu mensen thuis bij elkaar zitten en de overheid weinig capaciteit heeft om te ondersteunen. Professionals van politie, zorg en gemeente moeten de rol van burgers in de veiligheid erkennen en ontwikkelen. Dat dit nu niet gebeurt is onverantwoorde omgang met de risico’s van huiselijk geweld.

De bijdrage van burgers aan veiligheid is zeer groot. Negen op de tien aanhoudingen vinden plaats doordat een burger cruciale informatie verstrekt. In tijden van crisis is de burger altijd de eerste ter plaatse en dus belast met de taak om hulp te verlenen en contact op te nemen met hulpdiensten. Het blijkt dat mensen die elkaar kennen, ook al is het maar heel kort, elkaar snel helpen tijdens een crisis. Buurtpreventiegroepen en buurt whatsapp groepen zijn voorbeelden van initiatieven die de veiligheid en het welzijn van mensen in hun omgeving vergroten. Zo’n groep actieve burgers met een gezamenlijk perspectief op de problemen en mogelijkheden van de buurt noemen we een gemeenschap, in het Engels een community. Communities of gemeenschappen voeren gezamenlijke, gecoördineerde taken uit, zoals door de wijk wandelen en verdacht gedrag signaleren, of via de app signalen uitwisselen. Het geeft hen relatief goed zicht op de wijk, beter dan de hulpverlener.

De flexibiliteit van communities staat in groot contrast met de organisaties die huiselijk geweld aanpakken: met name politie, gemeente en gespecialiseerde zorginstellingen. De officiële signalering en aanpak volgen strakke protocollen voor dienstverlening. Dat is hoe deze organisaties kwaliteit borgen. Maar daardoor is ook hun verwerkingscapaciteit snel vol: meldingen van huiselijk geweld konden voor de coronacrisis in sommige regio’s al niet zonder wachttijd worden opgepakt.

Het is logisch dat gemeenschappen vaak een veel grotere capaciteit hebben om te signaleren in de buurt. Helaas hebben de instanties moeite om samen te werken met gemeenschappen: ze hebben het te druk met hun interne processen. Zoals een gemeente het onlangs verwoordde: je kan na de coronacrisis bellen over burgerparticipatie tegen huiselijk geweld tijdens de coronacrisis. Gepresenteerd als een manier om zich te concentreren op wat belangrijk is, slaan ze belangrijke hulpbronnen om de veiligheid te ondersteunen af.

Deze reactie op de alarmerende stijging van de aanwijzingen van huiselijk geweld is onverantwoord. Juist nu moeten actieve gemeenschappen een prominente rol krijgen in onze professionele organisaties. Instanties moeten meer met hen samenwerken en helpen de spanningen die in huishoudens oplopen, te reduceren door afleiding en activiteit. Ze moeten contact leggen om ernstige signalen vertrouwelijk te kunnen melden naar instanties. In sommige wijken zullen gemeenten en instanties hulp moeten bieden om gemeenschappen te ontdekken en ontwikkelen: in veel wijken zijn de positieve contacten met de overheid minimaal en hebben mensen geen beschermende netwerken.

Wat is daarvoor nodig? Van politie en zorginstellingen verwachten we ten eerste, dat ze beter aansluiten gemeenschappen om de sociale controle te vergroten en in een vroeg stadium problemen te signaleren. De systeemwereld waarin zij werken is misschien een voorkeur voor hun eigen organisatie, het mag niet het zicht belemmeren op de grote risico’s van huiselijk geweld die er momenteel lijken te zijn.

Ten tweede vragen we van deze instanties dat ze door het delen van vaardigheden en kennis communities helpen signaleren en passend te handelen.

Ten derde vragen we dat contact en samenwerking met communities belegd wordt in de organisatie, dat het niet alleen gaat om het helpen van slachtoffers maar ook het zorgen dat communities elkaar kunnen beschermen. Aansluiten bij en ontwikkelen van initiatieven die lokale problematiek aankaarten.

Van gemeenten vragen we meer coördinatie. Doordat actieve burgers en gemeenschappen signaleren en ook tijdens de coronacrisis doen wat nodig is kan de gemeente hun acties omarmen en af te stemmen met die van hen. Gemeenten kunnen geen extra capaciteit organiseren om het stijgend aantal aanwijzingen van huiselijk geweld te adresseren. Het huisverbod dan maar preventief inzetten – dus voordat er voldoende aanleiding voor is – is een paardenmiddel. Gemeenten moeten juist zorgen dat veiligheidsinitiatieven en andere belangrijke communities structureel kunnen samenwerken om dit soort maatschappelijke problematiek aan te pakken. Zodat we in gewone en buitengewone tijden veilig samen kunt wonen.

Gelukkig zijn er veel communities die met creatieve en integere projecten gezinnen in moeilijkheden ontspanning bieden. Dat is van enorme waarde en het bewijst zich tijdens uitzonderlijke situaties als deze. Er moet daarom landelijk beleid komen voor gemeenten, politie en hulpverlenende organisaties met gemeenschappen samen te werken, te ontwikkelen en ze een plek te geven in ketens van veiligheid en zorg.