This web page requires JavaScript to be enabled.

JavaScript is an object-oriented computer programming language commonly used to create interactive effects within web browsers.

How to enable JavaScript?

19 Zoekresultaten voor: ""

Citizens needed to stop child abuse

Child sexual abuse happens more than we like to think. The Internet Watch Foundation screened over a 100,000 web addresses hosting illegal child sex images and found that almost half were hosted in The Netherlands. Why The Netherlands? Perhaps because we don’t use enough filters like organisations such as Google and Facebook do that delete illegal content. These 47,000 web pages hosted in The Netherlands alone is what is left after screening.

The response has been mostly to erase the pictures, which helps to curb the spread. But there is something missing, because what happens to the children and what happens to the perpetrators? Are they found, are they even looked for? Well, not really.

It is common knowledge now that the police is simply overwhelmed by the amount of known child sexual abuse. The children are not ‘given the service’ they require. I for one do not blame the police nor do I think that it is wise to invest money in the police capacity to have them search and rescue all abused children. It would bleed budgets dry and we need to question if this approach – while overtly just in nature – is the best way.

I’d like to look at the problem differently. Classic (and much tested) criminology states that crime happens through 3 factors: there’s a motivated perpetrator, there’s a suitable victim and there’s a lack of social control. In my experience as a researcher on the worst forms of child exploitation such as child sexual abuse, perpetrators will always exist, either to make money or for sexual gratification. Children cannot oversee the dangers of poaching pedophiles and if they do are not always strong enough to resist. There is only one factor that will keep child exploitation from happening and that is social control.

The process by which children are coaxed into sexual abuse is not only by immediate foce. Often, a child is groomed over a longer period of time. Grooming is a form of manipulation that both attracts the child and threatens her or him not to tell anyone about what is happening. In this way, a child is steered away from caretakers. At the same time, it is more ‘normal’ for the child to be in the company of an adult. And that is when abuse takes place.

Images of sexual abuse are that: they are photo’s of a child being sexually abused. So eliminating this images does not stop the abuse, or only partly.

How can we increase social control over children while letting them lead their lives? First of all, there is some general awareness that parents can develop, also with their children. Children spend a lot of time alone on the net on smartphones where they are poached on almost any social network. If you haven’t seen it, it’s more common than you’d think. But here’s the thing: these can be places of great risk for children and we need to control these social networks.

So, secondly, adult citizens must excercise coordinated control on these sites to seek out and identify child poachers. In the United States and the UK, the practice is known and to some extent controversial. Why controversial? Because personal information of some of the perpetrators and their families has been shared on the internet, causing great uproar. Publicizing their personal information is a breach of their rights and a punishment. And think of those who abuse children as you like, their punishment should be left to a court of law.

What I fail to understand is why no credible initiative exists that guides the investigative efforts of citizens within the bounds of law. The powers of citizens to collect information on others if they clearly administer their suspicions and collect only information that is relevant to confirm or disprove them is quite ample. Observing, even with a handheld camera or hidden microphone, is legal, for example. As is checking out social media profiles and posing as a minor to see if the person takes a bait. If the person posing does not take initiative to propose illegal activity (actually, in the US this is less a problem) then a meeting between the perpetrator and the assumed victim constitutes a flagrant crime for which a person can be arrested either by a citizen to hand over to police or by police themselves.

The benefits of doing this within the bounds of law are enormous. The internet becomes less of a safe haven to initiate child sexual abuse. However minimal, some control of these sites is simply necessary.

The cost of doing this is really minimal, especially when compared to investing in investigation officers.

The risk to citizens is not that perpetrators are aggressive. From my experience, they are less aggressive than drug-addicts that have stolen or robbed something. The risk of psychological strain due to being confronted with people that do things we generally consider to be heinous is more serious. For this reason, this kind of activity is not for everyone. I am myself hesitant and never act alone, also to protect my sanity.

We do not need to be a hero to make a difference and to save victims from crimes.

We are setting up a local society of citizens acting against injustice. It tells this story to police, municipalities and ministries and helps to set the agenda for policy initiatives and operational collaboration. It also trains citizens in their rights and the limits of these rights to collect information. Finally, it measures the impact of citizens activities, in coordination with authorities and administrations or apart. It will take a great demonstration of professionalism and effectiveness to change the attitude against citizens assisting in preventing crimes to children.

Thank you Dutchbuzz for interviewing me on this relevant topic (go to 1:30)!

Design voor impact met buurtpreventie

Een buurttoezicht dat veiligheid(gevoelens) meetbaar vergroot, een tevreden politie en enthousiaste gemeente. Dat zijn de wensen van meeste betrokkenen rondom buurtpreventie/burgerparticipatie. De Communitymonitor veiligheid biedt houvast.  Op basis van de resultaten kun je nu samen met partners aan de slag om acties te ontwerpen waar je ‘veilig en vrolijk’ van wordt.

Buurtpreventie dreigt een beetje een eeuwige belofte te worden, nu het landelijk wel breed bestaat maar eigenlijk nergens echt serieus wordt genomen. Alle partners voelen zich overvraagd en onderbediend. Gemeenten krijgen te weinig grip op de veiligheid, politie besteedt er nog altijd te veel tijd aan en buurtpreventieleden voelen zich niet erkend voor het vele en goede – al is het soms wat rommelig – werk dat ze doen. Tegelijkertijd zien gemeente en politie groepen die onverwacht uit elkaar kunnen vallen, soms lage kwaliteit van meldingen en is het werk van buurtpreventie niet altijd waardevol. En buurtpreventieleden hebben soms steun nodig, soms willen ze opvolging, maar het duurt lang en ze krijgen niets voor niets. Het is kortom, duwen en trekken. Dat is een grote energieverspilling.

Welke kaders zijn er dan waarbinnen acties veiligheid vergroten en vrolijk maken? Waar alle partners vanzelf op af komen? Deze gouden driehoek is binnen de grenzen die de partners hebben aangegeven: waardevol voor allen: gemeenten willen grip, politie wil tijdsbesparing en nuttige informatie, burger wil erkenning; kwaliteit is hoog en er zijn genoeg signalen; en het is verbindend voor de buurtpreventieleden.

Kijk, now we’re talking! Maar dit zijn nog geen projecten. De complexiteit van deze kaders vraagt om co-creatie. Wat voor projecten zijn dit?

We werkten het burger buurtonderzoek al uit: bij een hi- of lo- impact crime zoals fietsdiefstal of autokraak kan de politie in de buurt rondvragen wie wat heeft gezien. Maar dat kost veel tijd en de schade wordt toch door de verzekering vergoed. Dus dat doet de politie niet, met als gevolg dat er geen enkele opvolging is voor criminaliteit. Dat is in de buurt onwenselijk: toezicht op veiligheid oftewel sociale controle is een van de belangrijkste preventiemethoden voor criminaliteit. Dus doen de buren het: ze vragen uit aan de hand van een standaard vragenlijst. Ze kúnnen signalementen breed verspreiden waardoor de kans op oplossing van misdaad vergroot. De politie bespaart tijd, gemeente en politie krijgen nuttige informatie en potentieel grip op veiligheid, kwaliteit is geborgd door standaard procedure en burger krijgt erkenning. Door de waarde en stabiliteit van het instrument is het ook iets dat buurtpreventieteams kan binden, ze hebben nu een vaste en belangrijke taak.

Ben je direct betrokken bij buurtpreventie als gemeente, wijkagent of lid van een buurtpreventieteam? Wil je creatief meedenken over acties waar alle partners enthousiast aan meewerken? Meld je dan voor de bijeenkomst 16 mei in de Humanity Hub in Den Haag. Deelname is gratis voor mensen die direct betrokken zijn bij buurtpreventieinitiatieven als lid, gemeente of wijkagent en is inclusief lunch.

Communitymonitor veiligheid 2018

Update: hier is de presentatie van de resultaten!

Communitymonitor veiligheid heeft tot doel om inzicht te krijgen in de manier waarop de impact van buurttoezicht, WABP, veiligebuurt.nl, nextdoor en andere communities voor veiligheid vergroot kan worden. Ben je betrokken bij fysieke of digitale toezicht in de wijk? Antwoord dan de 10 vragen (3 minuten). Januari 2019 komt de monitor uit. Wil je m ook? Vermeld dan je mailadres. Link naar de korte enquête in: https://nl.surveymonkey.com/r/LQ8ZTC3

Just citizen research

Citizen Crime Control is sharing its first legal brief on national legislation regarding powers for gathering information to uphold the law and protect the vulnerable. The Netherlands hosts a few active citizen research persons. Some of them have expressed interest in receiving more guidance for successful case management to control crime and protect children. Here’s to all of you!

JUST CITIZEN RESEARCH

More control needed for chatrooms

Meer toezicht nodig op chatrooms

 

Chatsites zijn veilig voor pedofielen die hun fantasiën willen omzetten in daden: seks met minderjarigen. Er moet meer toezicht komen op de volwassen en minderjarige gebruikers van de site. Burgeronderzoek naar criminaliteit presenteert 9 oktober 2018 geldende richtlijnen om burgertoezicht te vergroten en onze kinderen veilig te houden.

 

More control needed in chatrooms

 

Chatsites are safe for pedophiles who seek to materialize their fantasies: sex with minors. More control is needed on visitors of the site, both child and adult. Citizen Crime Control will release guidelines for legal standards of citizen research into possible suspects and crimes and to keep our children safe.

 

Wat kan je als burger doen in de opsporing?

Een burger die geen politieagent is mag zelf onderzoek doen naar zaken waar hij misdaad vermoedt. Na de zomer komt de juridische analyse ‘Verantwoord burgeronderzoek’ uit tijdens de cybersecurity week van the Hague Security Delta. Voor bezorgde ouders en mensen die de wereld een klein beetje beter willen maken. Samen met de miljoenen andere computergebruikers.

 

Eigenrichting

Dat de politie aangaf niets te kunnen met de melding die hij deed over mogelijke achtervolging van zijn dochter vond Johan onterecht. Maar toen de Brabantse vader er achter kwam dat het leuke 19-jarige Facebook contact die het op zijn jonge dochter gemunt had, een 48 jarige tbs’er en bekende pedofiel was, werd hij bezorgd en boos. Hij verzamelde meer informatie terwijl hij de politie bleef berichten met zorgelijke meldingen. Toen Johan een signaal kreeg over de locatie van zijn subject, verzocht hij de politie om in te grijpen omdat hij het anders zelf zou doen. De politie greep niet in, maar pakte Johan wel op toen deze een paar harde klappen had verkocht aan de degene die zijn dochter wilde. Eigenrichting, oordeelde het OM, en strafte Johan. Later volgde ook een straf voor de oud-tbs’er, voor huisvredebreuk. Wat had Johan kunnen doen om zijn zorgen goed te onderbouwen en de politie in actie te krijgen?

 

Rechtvaardigheid

Opsporing is een domein van de staat, dat wil zeggen dat de staat exclusief bevoegd is om – desnoods met gebruik van wapens – verdachten te onderzoeken en hen te straffen. Maar het is een misvatting dat mensen die geen opsporingsambtenaar zijn daar niet aan kunnen bijdragen. Sterker nog, zonder burgers zouden ongeveer 85% van de misdaden niet opgelost worden. Het verschil met de opsporingsambtenaar is dat een burger wel gegevens mag verzamelen, maar niet straffen. Vader Johan deed niets verkeerd door informatie te verzamelen, maar wel door de verdachte te straffen.

 

Voor Johan stond vast dat zijn dochter bedreigd werd door een oud-tbs’er en het feit dat de politie hier niets tegen deed vond hij onacceptabel. Uit onderzoek blijkt dat mensen het niet accepteren als ze menen te weten dat iemand iets ernstigs heeft misdaan zonder dat die daarvoor gestraft is. Ze accepteren dan makkelijker dat men het recht in eigen hand neemt om zo iemand zelf te straffen, ook al weet men dat het niet mag. Johan had ook veel steunbetuigingen gehad toen hij de man die zijn dochter begeerde in elkaar had geslagen. En zo gaat het bij alle ernstige en onbestrafte criminaliteit: als de overheid niets doet ervaart dat men als een onacceptabel onrecht waartegen eigenrichting acceptabel is.

 

Het verandert als de dader is gestraft, in dit geval niet zwaar, maar wel met een erkenning en een repressaille voor de overtreding. Daarmee, blijkt ook uit onderzoek, daalt ook de acceptatie om deze man zelf te straffen. Een straf van de overheid, elke straf, vermindert de acceptatie van eigenrichting. Eigenrichting is een reactie op een ervaren gevoel van onrecht dat mensen accepteren als de staat niets doet. Wat beter dan, dan mensen uitnodigen zelf bij te dragen aan recht met burgeronderzoek? Het verbetert de respons op criminaliteit en vermindert eigenrichting.

 

Burgerbevoegdheden in het internettijdperk

Veel frustratie komt voort uit de wetenschap dat onschuldige mensen slachtoffer worden van criminelen, die hiervoor niet gestraft worden. Vooral als het kinderuitbuiting betreft, is het voor velen onacceptabel. Wanneer je vermoedens hebt, zoals Johan hierboven, buiten heterdaad, kan het lonen om meer informatie te verzamelen over iemand. Uit de inventarisatie blijkt dat je een recht hebt op informatieverzameling die uitstrekt tot onder andere het volgen van iemand, navraag doen, gesprekken opnemen, sociale media nagaan en compters betrokken zijn bij een mogelijke misdaad, hierop inbreken. Dat zijn verstrekkende bevoegdheden, sommige van de bevoegdheden reiken verder dan wat de politie mag doen, zeker als ze dit zonder tussenkomst van een officier van Justitie of rechter gaat. Wanneer je iemand op heterdaad betrapt op een misdaad, ben je bevoegd een burgerarrest te doen, iemand vasthouden tot de politie komt.

 

In deze tijd is veel criminaliteit online, waarbij persoonlijk materiaal wordt gepubliceerd of verkocht. Denk aan kinderporno maar ook andere (zeer) persoonlijke gegevens. Bevoegdheden voor het bestrijden van online criminaliteit zijn minder uitgekristalliseerd, echter. Iemand ‘volgen’ op internet betekent al snel inbreken op een beveiligde verbinding. Gegevens van internet over iemand verzamelen staat vrij zolang het min of meer vrijelijk toegankelijk is (zoals Facebook) maar van iemands computer? Dat is al snel diefstal.

 

Online burgerarrest

Maar het juridisch systeem in Nederland – en de meeste andere Westerse landen – is zo ingericht dat voor het bewijzen van ernstige criminaliteit, dit soort gegevens verzamelen wél legitiem is. Het is niet een inbreuk op iemand’s privacy om zijn computer in te breken als je daarmee kan aantonen dat hij iets heel ernstigs had gedaan. In Nederlandse jurisprudentie zijn enkele gevallen bekend. Zo zijn een aantal grote misstanden aan het licht gekomen, bijvoorbeeld dat de beveiliging van computersystemen met zeer gevoelig materiaal, zo lek was als een mandje.

 

Een interessant gevolg is wat wij de ‘online burgerarrest’ zijn gaan noemen. Dat is een situatie waar je inbreekt op iemands computer en deze met een stukje malware onklaar maakt totdat de politie is gearriveerd om onderzoek te doen naar de situatie. Uit het onderzoek dat we hebben gedaan blijkt ons dat het mag. Waardoor we als burgers ook online misdaad kunnen monitoren en kunnen ingrijpen als nodig.

 

De mogelijkheden hiervan zijn interessant. We zijn met veel computergebruikers op de wereld. Dat is ook de reden dat computercriminaliteit zo’n vlucht neemt. Zo’n vlucht dat de politie er hopeloos bij achterblijft. Wij ontwikkelen een juridisch onderbouwd systeem dat mensen over de hele wereld aan bepaalde online dossiers, bijvoorbeeld van personen die bekend zijn als uploaders van kinderpornoplaatjes. Zodra iemand kan achterhalen waar vandaan deze plaatjes worden geüpload, kunnen we die computer bevriezen en de politie inlichten. Want iedereen heeft buren, ook al zit je op internet in een anonieme mist, je bent nooit helemaal alleen. Het introduceren van serieuze sociale controle tegen deze ernstige misdaad zal onze wereld iets rechtvaardiger maken.

Zonder privacy geen resultaat

Waarom is privacy zo’n groot obstakel voor bijvoorbeeld samenwerking bij opsporing en hulpverlening? Vaak duiden privacyproblemen op ineffectieve samenwerking tussen organisaties. De keerzijde daarvan is: als de privacy op orde is, verbeteren de resultaten.

More …

A new community world order

The downturn and loss of faith in our bureaucratic and political system is because it is designed for smaller and less complex population than ours. We have decreasing illusion that law enforcement will catch any and all criminals and hence that it is a credible system. Same goes for government-initiated disaster management. Construction of public spaces, land management or management of national security: we are tiring of depending on a system that is rarely satisfactory.

Our current government system is that it consists of a chosen few that we entrust with extensive power to control all of us. That is what communities address. Startups thrive on a combination of independence from government and large corporation on the one hand, and simple daily task-manager on the other. And that is what communities are about: cutting complex task into simple ones that anyone who is interested can do and finding an interested group of people to do them with.

Commuities are not an economic concept, although you do save money if you do certain menial tasks yourself with a group supported by a free app instead of outsourcing to an organisation with paid staff to do these things. Communities are about shaking off the excess bagage that government and large corporations with their clunky and so-called efficient so called service have become.

In the process we are demythifying the concept that there is a government that is essentially good and there are companies that essentially do what we want them to do because we pay them to. We decreasingly see ourselves as individuals in charge of our lives that only need to look inside our hearts and souls to find inspiration. We are exchanging that for defining the quality of our lives by the quality of our relationships: personal, professional and even artificial such as in a blockchain. We are increasingly defined by our position in the community.

The emphasis on relationships is the key to modern enforcement: being part of a community gives you priviledges and leaders most of all, while being excommunicated leads to loss and threat. It means you will have to depend on second-rate, impersonal and uncaring government solutions like judges and official healthcare. No, we can be blessed if we are part of a community that looks out for each other, that keeps us in check and understands why sometimes the rules need to be bent to make things work.

The reason this is a big deal is that it is consistent with a system that can handle great size and complexity without any loss of quality. It doesn’t matter how large the city population is if every street has some people that sweep it every so often. If every burrough recruits residing medical enthusiasts to have a chat with those who fall ill. And if a few alert citizens are wary of unwanted visitors and unacceptable behavior. This system does not replace government or expertise, but it coordinates it. It also lifts the quality of the most basic services because we are better at doing them ourselves.

This hypothesis lies at the heart of an emerging world order shaping our system of health care, justice, economy and the way we co-exist. Are you with me or are you in a different community? What’s yours like?

Woonoverlast en onveiligheid in de buurt: participatie helpt

Veel woningcorporaties kennen het: complexen waar woonoverlast, vervuiling en zelfs criminaliteit mensen een onbehaaglijk gevoel geven maar waar geen grip op te krijgen is. De problemen zijn onvoldoende ‘crimineel’ voor politie, te intimiderend voor bewoners en te diffuus voor straatcoaches. Toch moet er wat gebeuren. Zonder participatie van bewoners gebeurt er echter niet veel.

 

Een recent onderzoek wijst op de mogelijkheid om samen met bewoners, politie en gemeente een community op te richten die de positieve veiligheid vergroot en daarmee de overlast, criminaliteit en vervuiling indamt (zie ook pdf hieronder). Het concept Communities voor veiligheid is met succes in de gemeente Amsterdam bij enkele woningcorporaties getest met positieve resultaten. Woonoverlast vermindert, criminaliteitscijfers verbeteren en bewoners zijn weerbaarder.

 

Onveiligheidsgevoel zijn gezond als je er iets mee kan

Een gevoel van onveiligheid is gezond zolang het zich binnen een actieve gemeenschap afspeelt. Deelnemers aan een veiligheidscommunity praten met elkaar over incidenten en trends van onveiligheid die ze waarnemen. Dat geeft hen een gezond bewustzijn van de risico’s op het gebied van inbraak, overlast en andere criminaliteit. Het verrassende is dat uit het onderzoek blijkt dat de mensen die zich in een actieve gemeenschap onveilig voelen, dit omzetten in strategieën die aantoonbaar de veiligheid verhogen. Mensen die zich onveilig voelen zonder dat ze in een actieve gemeenschap zitten, trekken zich terug, wat de onveiligheid verhoogt. De overheid die zich inzet voor het vergroten van betrokken gemeenschappen krijgen een bonus, de overheden die dat onvoldoende doen, krijgen een malus van extra onveiligheid.

 

Participatie: gratis maar niet vrijblijvend

De trend tot meer participatie en redzaamheid lijkt dan in eerste instantie voor gemeenten en politie extra veiligheid zonder extra kosten op te leveren, gratis betekent niet vrijblijvend. Hoe je het ook wendt of keert, de gemeente én politie moeten aandacht besteden aan het activeren van positief veiligheidsgedrag, op basis van inzicht in de behoeft van de groep.

 

Het onderzoek heeft een serie interventies getoetst die leiden tot meer effectieve participatie. Voorlichting, de standaard interventie van politie en gemeenten, werkt vooral als dat gekoppeld wordt aan een handelingsperspectief met uitzicht op een effect. Het bellen van 1-1-2 is daar een voorbeeld van, maar participatie is een veel laagdrempeliger handelingsperspectief. Bovendien komt voorlichting veel beter aan als het via het kanaal van een betrokken gemeenschap komt, en niet via standaard flyers, filmpjes of buurtavonden. Voorlichting moet dus gekoppeld worden aan een vraag en uitnodiging om gezamenlijk op te treden.

 

Participatie vraagt om samenwerking en verbinding

Het activeren van bewoners kan alleen als gemeente, politie en organisaties als woningcorporaties samen werken. Dat komt omdat als de veiligheidspartners en belanghebbenden niet samenwerken, ze vooral elkaar aanwijzen als verantwoordelijken. Dat cirkeltje klinkt zo: “Onveiligheid? Daar is de politie toch van? Nee (zegt de politie), de gemeente moet preventieve maatregelen nemen! Nou (zegt de gemeente), de woningcorporatie moet investeren in beter hang- en sluitwerk!” Zo wijzen de partners naar elkaar en de bewoners haken af. Samenwerkende veiligheidspartners verschillen niet van opvatting dat ze allemaal een taak hebben, maar ze steunen elkaar in het volbrengen ervan om een integrale veiligheid tot stand te brengen. Uit het onderzoek bleek bijvoorbeeld dat een woningcorporatie die door de gemeente gesteund wordt bij het snoeien van bosjes voor beter zicht, makkelijker overgaat tot het verbeteren van de fysieke omgeving, waaronder het opschonen van het terrein en het verbeteren van het hang- en sluitwerk.

 

Bewoners hebben, tot slot, reële toegang tot veiligheidspartners nodig om inhoudelijke en concrete verbeteringen tot stand te brengen. Een gemeente die actieve bewoners verbindt aan beleidsmedewerkers om hun ideeën te helpen verwezenlijken, een politie die zich inzet om terugkoppeling te geven op meldingen zijn twee voorbeelden van reële toegang. Een gemeente, politie en woningcorporatie die zichzelf ‘al heel veel’ vindt doen en de bewoner doorverwijst naar een andere veiligheidspartner voor klachten kan dus een toename van overlast en onveiligheid in de wijk verwachten.

 

Weten hoe?

Communities opzetten is het werk van de toekomst. Beleid maken en binnen de eigen koker uitvoeren heeft zijn langste tijd gehad. Op het congres Veiligheid in de wijk geeft Justice in Practice samen met app-ontwikkelaar Veiligebuurt een workshop over het opbouwen van communities voor veiligheid, gebaseerd op wetenschappelijk bewezen inzichten. Meld je aan via de link en ontvang 10% korting! Of neem contact op voor een vrijblijvende afspraak.

20170801 Een overzichtelijk complex

 

 

Aanpak ondermijnende criminaliteit vraagt om extra middelen. Maar hoe zet je die dan in?

Aanpak ondermijnende criminaliteit vraagt om extra middelen. Maar hoe zet je die dan in?
Na de zoveelste brandbrief van Brabantse burgemeesters is het nu de beurt aan de Limburgse burgemeesters om een brief aan Den Haag te schrijven met de vraag om meer middelen voor de aanpak van ondermijnende criminaliteit. De verdeelsleutel voor middelen voor deze specifieke aanpak is op basis van inwoneraantal. De Limburgse burgemeesters beargumenteren dat ze, door hun geografische ligging aan de grens, veel meer overlast hebben van buitenlandse criminelen. Onderzoek heeft aangetoond dat in Maastricht 35% van de verdachten niet uit de stad komt. Echter, onbekend is hoeveel daarvan ook daadwerkelijk van over de grens afkomstig is (De Limburger, 2017).

Klassieke organisatiefout
Hoewel de burgemeesters hier een goed punt maken, rijst bij mij de gedachte: maar waar blijven de andere provincies met hun brandbrieven? Noord-Brabant vraagt 150 miljoen euro aan extra middelen voor de bestrijding van ondermijnende criminaliteit. Voor recent onderzoek interviewde ik de burgemeester van Wijchen (Gelderland), die me vertelde dat er simpelweg een gebrek is aan capaciteit en middelen. Volgens mij kunnen we met zijn allen wel de conclusie trekken dat niet alleen Brabant en Limburg te weinig middelen hebben om de ondermijnende criminaliteit nou eens echt goed aan te pakken. Ik vraag me dan af wat deze provincies willen gaan doen met die extra middelen? Gaan ze de klassieke organisatiefout maken door het geld te investeren in het nog intensiever doen van nog meer van hetzelfde? Of gaan ze het besteden aan een aanpak met het doel de grootste maatschappelijke impact te bewerkstelligen?

Meer en betere samenwerking
Door de slechte samenwerking tussen actoren in de aanpak van ondermijning, laat justitie miljoenen aan crimineel vermogen ongemoeid”(Volkskrant, 27-09-2017). Stakeholders roepen dat er meer en beter samengewerkt moet worden. Dat het intensiveren van de samenwerking nu een echte prioriteit is geworden. Maar is het dat niet al jaren dan?

Oplossingsrichting
Oke, nu weten we wel dat het allemaal nog niet zo goed gaat. Door naar de oplossing! Ik zal niet betogen de waarheid in pacht te hebben maar ik zal in ieder geval een mogelijkheid poneren en ter discussie stellen. Volgens mij moeten we drie aspecten onderscheiden die de aanpak van ondermijnende criminaliteit nu kunnen bevorderen: 1) gedegen risicoanalyse, 2) organisatie-samenwerking en 3) het betrekken van belanghebbenden en burgers.

1. Risicoanalyse
Door middel van barrièremodellen en big data analyses zijn we steeds beter in staat om criminele netwerken in kaart te brengen. Het belang van deze analyses uit zich vooral als ze gericht zijn op de bestrijding ervan. Een succesvolle bestrijding van deze CSV’s (criminele samenwerkingsverbanden) gebeurt multidisciplinair. Er zullen dus afspraken gemaakt moeten worden over de basis van samenwerking: wie gaan er samenwerken, op welk specifieke probleem, met welk doel? De risicoanalyses vormen de basis hiervan.

Voorbeeld: Citydeals
In verschillende Nederlandse steden zijn ‘Citydeal’ trajecten gestart, een serie van experimenten waarin maatschappelijke problemen ten aanzien van zorg en veiligheid door innovatieve oplossingen aangepakt worden met behulp van de wetenschap. Het doel hiervan is om succesvolle experimenten aan alle gemeenten aan te bieden als best practices zodat heel Nederland naar een hoger veiligheidsniveau kan komen.

Dit is een mooi voorbeeld van het organiseren van nieuwe en betere manieren van de aanpak van veiligheidsproblematiek die door experimenten in de praktijk getest is met behulp van de wetenschap. Als er extra middelen beschikbaar worden gesteld vanuit ‘Den Haag’, dan is dit een mooi voorbeeld om het geld in te investeren. Immers, wanneer extra middelen worden gegeven aan staande organisaties, kunnen zij niet anders dan het te investeren in hun eigen organisatie (en dus in meer van hetzelfde).

2. Organisatiesamenwerking
De verschillende organisaties in de aanpak van veiligheidsproblematiek moeten meer en beter gaan samenwerken. Echter, de neiging voor organisaties is heel groot om zich neer te leggen bij het feit dat ze niet goed kunnen samenwerken, met als gevolg dat een nieuwe organisatie wordt opgebouwd. Neem hierbij als voorbeeld de Taskforce Brabant-Zeeland. De samenwerking tussen de verschillende actoren kwam maar niet goed van de grond waardoor een nieuwe organisatie is opgebouwd die, met bestuurlijke dekking van de burgemeesters, capaciteit vanuit de actoren en wat financiële middelen, de aanpak een boost moest geven. Op korte termijn waait er veel stof op en er komen veel resultaatjes, maar uiteindelijk zou de club gewoon het RIEC gaan kannibaliseren. De kern van het probleem zal daarmee niet veranderen. Organisatiesamenwerking is veel meer dan alleen uitspreken om te gaan samenwerken en een aantal vergadermomenten inplannen. Organisatiesamenwerking vindt plaats op alle niveaus binnen de organisatie, sturing- en verantwoordingsindicatoren zullen op elkaar afgestemd moeten worden, maar wat vooral van belang is om het gewoon te gaan doen. Heel operationeel, horloges gelijk zetten, afstemmen van wie doet wat en gewoon beginnen.

3. Betrekken van belanghebbenden en burgers
Een integrale aanpak van ondermijnende criminaliteit vraagt niet alleen om de samenwerking van overheidspartijen maar ook om de samenwerking met brancheorganisaties, private partijen, wetenschappelijke instituten en vooral ook met burgers (ofwel het betrekken van de maatschappij). Deze organisaties en groepen vormen een bron van informatie die zeer relevant kan zijn in de aanpak van ondermijning. Daarnaast hebben zij om verschillende redenen, net zoals de overheid, belang bij een reductie van criminaliteit. Bij brancheorganisaties kunnen we vaak redelijk eenvoudig een oriënterend gesprek inplannen om te zien wat er in een samenwerking mogelijk kan zijn. Maar hoe betrek je nou de burger? Wat communiceer je met de burger? Betrek je dan niet mogelijk ook de criminele burger?

Maatschappelijk draagvlak
Een hoofdagent van de toenmalige gemeentepolitie Rotterdam in 1992 drukte als volgt uit hoezeer hij het betreurde dat het contact van de politie met de burgerij in zijn ogen tanende was: ‘Toen ik bij de politie kwam, hadden wij 15 miljoen dienders. Nu hebben wij er nog maar 40 duizend.’  Sindsdien is er niet meer geïnvesteerd in burgercontacten, enkel in meer blauw op straat, technologie en het vernieuwen van regelgeving. Heel goed allemaal, maar het betrekken van burgers is een voor iedereen bevredigende en effectieve oplossing die vooralsnog nauwelijks uit de verf komt. Om te zorgen dat je een maatschappij krijgt waarin de normen op een positieve manier worden gehandhaafd, sociale controle, moet je de burger betrekken. Immers, een veilige samenleving bestaat niet alleen uit overheidsorganisaties.

New Public Governance
Hoe we in de aanpak van ondermijnende criminaliteit de onuitputtelijke kracht van de maatschappij kunnen mobiliseren en inzetten lees je in het ebook van Justice in Practice. Persoonlijk denk ik dat we, wanneer we deze drie aspecten verder ontwikkelen en niet te vervallen in klassieke organisatiefouten, we de aanpak van ondermijning een boost kunnen geven die indirect ook op andere veiligheidsproblematiek goede effecten kan hebben. Wat denken jullie?